| Podkładki wegetatywne |
|
| | Podkładki wegetatywne opanowały najpierw niepodzielnie niektóre kraje zachodniej Europy. W Anglii na przykład i w Holandii nil diiwna prawie wcale nie mnoży się jabłoni i grusz na siewkach. Ilńwnleż większość śliw i czereśni szczepi się na podkładkach wegetatywnych. Podkładki wegetatywne stosuje się też przeważnie w szkółkarstwie w Danii, Szwecji, Belgii, NRD, NRF, Francji, Austrii i Szwajcarii. W coraz większych ilościach mnoży się je na Węgrzech i w Czechosłowacji. Natomiast we Włoszech, w Związku Radzieckim i Polsce przeważają jeszcze podkładki generatywne. W Australii i Nowej Zelandii w połowie sadów jabłoniowych są podkładki generatywne, w połowie wegetatywne. W Ameryce Północnej dopiero po ostatniej wojnie zaczęto rozpowszechniać podkładki wegetatywne; w młodych sadach jabłoniowych są już stosowane w około 40%. W Japonii i w Chinach prawie wszystkie jabłonie i grusze szczepi się jeszcze na siewkach. Nie ulega wątpliwości, że istnieje w świecie tendencja do przechodzenia na podkładki wegetatywne. Obserwuj emy to i w Polsce. Przed wojną robiono tu i ówdzie próby z drzewami na takich podkładkach, ale próby te najczęściej kończyły się niepowodzeniem. Większość angielskich podkładek wegetatywnych jest wrażliwa na mróz, wobec czego w surowe bezśnieżne zimy przemarza ich system korzeniowy. Najważniejszą jednak przeszkodą we wprowadzeniu ich w sadach był bardzo niski stan polskiej kultury sadowniczej. Drzewa na wegetatywnych podkładkach wymagają bardzo troskliwej opieki, bez której często giną, podczas gdy drzewa na siewkach mogą przeżyć. | | |